Waar is de uitgang ?

Nederland op slot

Waar is de uitgang ?

Anneke stuurt me, zegt Hans. Dan praat je eens met iemand anders had ze gezegd. Maar ik denk dat jij er ook niets aan kan doen. Of krijg jij mijn winkel wel open ? Weet jij waar de uitgang is ?

Praten zegt Hans. Hij klinkt somber. Ik heb de afgelopen 2 jaar wel genoeg gepraat. We hebben als winkeliers een praatgroep ingesteld om over Corona te praten. We hadden toch niets anders te doen hè, de winkels waren dicht.

En nu zijn we weer gesloten en praten we weer. Nee we hebben allemaal geen Covid gekregen maar we zijn er wel ziek van.

Ik zat de hele dag thuis op de bank Netflix te kijken. Anneke werd er simpel en chagrijnig van. Je doet niks en er komt steeds meer Hans zei ze. En dat klopte ook want elke dag dronk ik een paar biertjes met een zak zoute pinda’s erbij.

Ga wat doen, ga  wandelen, beweeg zei Anneke. Van mijn part ga je de tuin schoffelen. Maar in godsnaam doe wat, had ze me opgedragen.

Met wandelen ben ik snel gestopt. Op de 1e dag kwam ik 2 winkeliers uit de straat tegen, die ook wandelden. Ze waren het huis uit geschopt. Ik heb een uur met ze op een bankje in het park gezeten. Dat loste ook niets op en ik werd er niet gezelliger van. Ik doe nu de tuin, ben ik toch buiten.

De auto rij ik niet meer door de wasstraat. Die was ik zelf. Ik krijg geen ondersteuning maar begrijp nog steeds niet waarom.  We moesten het zelf maar uitzoeken. Ik heb de 2 mensen, die we in dienst hadden, laten gaan. Nu eten we onze laatste spaarcentjes op en dan maar duimen hè. Hopen dat we de finish halen.

Maar goed, ik sta vorige week zondag de auto af te spoelen  als de buren thuis komen. Ze waren een weekend naar Antwerpen geweest. Niet normaal zo druk, had de buurman gezegd. Je kon over de hoofden lopen. We stonden op de ring al in de file om Antwerpen in te komen. Er liepen wel honderdduizend man op straat en het leek of die allemaal uit Nederland kwamen. Het was me toch gezellig joh en die Belgen vonden het natuurlijk ook prachtig.

We hebben ongelofelijk leuk geshopt. Mandy en de kinderen weer helemaal in het nieuw gestoken en zelf heb ik ook nog wat leuke kleren gekocht, vertelde de buurman. Daarna hebben we lekker gegeten en een paar Belgische biertjes gedronken. Dat gaan we vaker doen. Het is daar veel leuker dan hier. Ik heb misschien wel meer dan €1000 uitgegeven. Niet normaal hè.

Nee zegt Hans tegen mij. Het is niet normaal hè. Al die mensen geven in België veel geld uit.  Dus niet in Nederland. Niet bij ons. Niet bij mij want ik ben dicht. Ik sta namelijk te schoffelen.

Moeten jullie ook doen had de buurman nog gezegd.  Hans gaat op een boze toon verder. Ja hoe dan ? Van het geld dat we niet hebben ? Hij is in loondienst en krijgt gewoon doorbetaald. Wij krijgen niets, ja brieven over huurachterstand.

Maar gelukkig hadden we met kerst nog een lichtpuntje zegt Hans. Ik kijk vragend. Minister de Jonge zegt Hans. Hij heeft hoogstpersoonlijk met boven afgesproken dat het virus met kerst even op vakantie ging. Het was er toen niet.  Ja hoe is het mogelijk hè. Echt knap van de minister.

Toen mochten we wel met meer mensen samen komen om kerst te vieren. Ja en ook dat kwam voor ons nog niet helemaal uit, want we waren nog steeds met 1 te veel. Anneke had tegen de kinderen gezegd de auto maar liever niet voor de deur te parkeren en we hebben de hele avond met de gordijnen dicht gezeten. We waren zelfs burgerlijk ongehoorzaam.

En nu is het wachten op het einde zegt hij. Zo simpel is het. Nog een paar weekjes, hooguit 2 maanden dan is alles wel op. Ik ben al aan het denken of we ons huis in de verkoop moeten zetten, want daar zit een aardige overwaarde op. Maar ja, we moeten ook wat terugkopen en een hypotheek is in ons geval niet makkelijk. We verdienen al 2 jaar geen pepernoot.

Hij zucht en kijkt me aan. Jij weet het ook niet hè. Snap ik ook wel hoor. Niemand weet het. In den Haag al helemaal niet. Daar klooien ze maar wat aan. België open, Duitsland open en wij zitten hier achter de geraniums te verpieteren.

En hoe erg is die Covid van nu dan eigenlijk wel, die Omikron ? Ik hoor dat het niet meer dan een griepje is. Sommigen worden er zelfs helemaal niet eens ziek van, maar zitten thuis anders raken de IC bedden vol. Nou ik heb in de winkel gestaan met 39 graden +, thuis zitten was geen optie. Maar in den Haag doen ze Nederland maar alvast op slot, want ze weten niet wat er eventueel allemaal zou kunnen gaan gebeuren.

Het OMT geeft de ene na de andere waarschuwing af. Code oranje, code rood, code zwart.  En wij, makke schapen, zitten thuis allemaal braaf te wachten hoe we als lammetjes naar de slachtbank worden geleid. Straks is er niets meer over, en die waarschuwing kan ik ze geven.  Ja behalve in België en Duitsland, daar lachen ze zich gek. Wij hebben daar als Nederland hun jaar goed gemaakt.

En zie dat kabinet dan staan op de voorpagina van de Telegraaf. Ze hebben allemaal een mondkapje op. Is voor de schijn hoor, want binnen zitten ze vlak naast elkaar, echt niet op anderhalve meter.

Nou zegt Hans, bedankt voor het praten. Hij heeft meer dan een uur non stop gesproken. Ik heb nauwelijks wat gezegd. Het helpt niet maar het lucht me wel op. Anneke had dat goed gezien. Maar Ik kan niet te vaak komen zegt hij, want het geld is bijna op.

Het is zo ok zeg ik. We moeten elkaar helpen en jij hebt er veel meer van te lijden dan ik.

Nou dan kom je het maar terug halen als ik weer open ben zegt Hans, misschien zaterdag al. Hij knipoogt. Ondanks zijn ellende blijft hij als ondernemer hopen op het ene lichtpuntje dat nog kan komen.

Dit is slechts een momentopname van meerdere gesprekken die ik gevoerd heb met verschillende mensen. Mocht je jezelf hier in herkennen of eens willen praten, Ik ga graag het gesprek met je aan.

Ik wens ondernemend Nederland ontzettend veel sterkte.